
Μια αγαπημένη φίλη γέννησε πριν ένα μήνα και μετράει τις μέρες να επιστρέψει πίσω στο τρέξιμο. Η μεταγεννητική της ανάρρωση είναι άψογη. Περιμένω τη συνάντηση με το γιατρό μου την άλλη βδομάδα για να επιστρέψω στο τρέξιμο, μου είπε
Καταρχήν, καταλαβαίνω ΑΠΟΛΥΤΑ την ψυχολογία των ατόμων που αγαπούν το τρέξιμο. Είναι για αυτούς μια μορφή ψυχοθεραπείας! Πόσο μάλλον εν μέσω πανδημίας…
Όσο όμως πιο σταδιακά ξεκινήσετε, τόσο γρηγορότερα θα επανέλθετε στο επίπεδο που ήσασταν πριν … και το βασικότερο, ασυμπτωματικοί Να λοιπόν ορισμένα χρήσιμα βήματα:
1️⃣ Περιμένετε τουλάχιστον ένα τρίμηνο μετά τον τοκετό. Δώστε στο σώμα χρόνο για επούλωση και προετοιμάστε το κατάλληλα για κάτι τόσο απαιτητικό όπως το τρέξιμο. Αν έχετε τη δυνατότητα επισκεφθείτε έναν φυσιοθεραπευτή πυελικού εδάφους για να αξιολογήσει κατά πόσο το σώμα σας είναι έτοιμο και μιλήστε με ένα προπονητή ( 🙋🏼♀️ ) !
2️⃣ Το πυελικό έδαφος είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του κορμού και πρέπει να λειτουργεί βέλτιστα ώστε να μπορεί να υποστηρίξει μια τόσο δυναμική δραστηριότητα. Δώστε λοιπόν έμφαση τόσο στη ενδυνάμωση του όσο και σε τεχνικές χαλάρωσης.
3️⃣ Ξεκινήστε με περπάτημα μικρών αποστάσεων και μονόπλευρες ασκήσεις ενδυνάμωσης όπως προβολές, καθίσματα με το ένα πόδι, άρσεις θανάτου με το ένα πόδι, σκαλοπάτια κλπ.
4️⃣ Εισάγετε σταδιακά περπάτημα σε ανηφόρα και αργό τζοκίνγκ. Η άσκηση σε κλίση κάνει το σώμα μας να γέρνει ελαφρώς μπροστά, κάτι που βοηθάει πολύ το πυελικό έδαφος.
5️⃣ Ο μόνος τρόπος το σώμα να προσαρμοστεί στο τρέξιμο είναι τρέχοντας! Εισάγετε λοιπόν μικρά διαστήματα τρεξίματος τα οποία εναλλάσσονται με μεγαλύτερα διαστήματα περπατήματος ή χαλαρού τζοκινγκ και σιγά σιγά αυξάνετε το χρόνο που τρέχετε και μειώνετε το χρόνο που περπατάτε.
➡️ Θυμηθείτε: Αν παρατηρήσετε οποιοδήποτε σύμπτωμα (πόνο, ακράτεια, αίσθημα πίεσης ή οτιδήποτε άλλο που δεν είχατε πριν), δείτε το σαν σήμα από το σώμα σας ότι δεν είναι (ακόμα) έτοιμο. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσετε να τρέχετε. Είναι απλά μία ένδειξη να πάτε ένα βήμα πίσω προτού πάτε δύο μπροστά.
